Wij zijn Henk-Jaap en Mieke. In 2019 begon het bij ons te kriebelen. We hadden een paar goede redenen om na te denken over waar we eigenlijk wilden wonen. Sommige daarvan waren luxeproblemen: onze tuin in Nederland stond vol met planten en dieren, maar we konden in eigen land geen andere plek vinden die ons écht trok. Andere redenen waren serieuzer. Mieke kreeg steeds meer last van allergieën en was daardoor elk jaar maandenlang ziek.

Voor onze verhuizing in 2022 leefden we in Nederland al zoveel mogelijk bewust en met de seizoenen. We waren deels zelfvoorzienend en hadden een grote tuin waarin we veel van ons eigen voedsel verbouwden. Mieke werkte, en nog, op een universiteit, terwijl Henk-Jaap zich bezighield met projecten en klussen rondom huis en land. Toch bleef de vraag steeds terugkomen: Willen we dit blijven doen? En voor ons geldt: als we geen goede reden konden bedenken om iets níet te doen, dan gaan we ervoor.

Zo viel onze keuze uiteindelijk op Midden-Italië. En daar hebben we geen moment spijt van gehad. We vonden hier niet alleen meer ruimte om te leven, maar ook een veel gezonder klimaat – Mieke’s allergieklachten verdwenen vrijwel helemaal.

Het vinden van ons huis was wel een avontuur. Via Umbrië, dwars door de coronaperiode heen, kwamen we uiteindelijk in Le Marche terecht. Een prachtige streek die nog niet wordt overspoeld door toerisme. Hier gaan de Italianen zelf graag op vakantie, juist omdat het er nog zo authentiek is. Dat was precies wat we zochten: tussen de mensen, voldoende comfort, maar nog echt Italië.

En toen vonden we het: een huis op een heuvel, met uitzicht over een dal met kleine dorpjes. Rustig gelegen, maar niet te afgelegen – de winkels zijn vlakbij. Het huis was ooit al een Country House, met zeven badkamers. We hebben het omgevormd tot een kleinschalige B&B met vier gastenkamers, een ruime portico, meerdere terrassen en genoeg fijne plekjes om te genieten van de zon en het uitzicht.

Na een jaar onderhandelen, papierwerk en advocaten, en daarna nog anderhalf jaar voor vergunningen en opknapwerk, konden we eindelijk onze droom verwezenlijken. Nu wonen we op een plek waar we niet alleen zelf tot rust komen, maar die we ook met anderen kunnen delen.

Henk-Jaap heet hier inmiddels bij velen ‘Enrico’ – dat is net wat makkelijker voor de meeste Italianen. Samen genieten we elke dag van de rust, de natuur, het eten, het ritme en de mensen. En dat delen we graag met onze gasten.